Lieve allemaal,

Daar zijn we weer met een nieuw verhaal. Het mocht weer even duren, maar ja dan heb je ook wat...:)

Vorige keer waren we in Jakarta geëindigd, waar we aan het wachten waren tot Friso en Suzan ook in Jakarta zouden arriveren. Voor die tijd moesten we ook nog even ons visa verlengen, want je mag helaas bij binnenkomst maar een maand in Indonesië blijven, en dat is veel te kort om door dit prachtige en enorme land te reizen. Dus wij naar de ambassade in de veronderstelling dat het appeltje eitje (formuliertje invullen hier, kopietje maken daar) zou zijn. Dat was ons namelijk via de telefoon in Nederland door de ambassade verteld. Nou mooi niet dus, moeilijk, moeilijk, het zou drie dagen duren bla bla bla. Toen hebben we maar eieren voor ons geld gekozen, want we hadden geen zin in visagezeur in onze tijd met Friso en Suzan, en hebben we een visarun naar Singapore gedaan. Om drie uur 's middags vlogen we naar Singapore en om tien uur 's avonds waren we weer in Jakarta, met een nieuwe visa on arrival om weer een extra maand in Indonesië te mogen blijven. Verlengen van je visa on arrival mag één keer en daarna moet je echt het land uit, zo hadden we dus weer inclusief een nog noodzakelijke verlenging een maand later, nog twee maanden in Indonesie te gaan. We hoopten een maand later dan op een plek te zijn waar verlengen iets makkelijker zou gaan dan in Jakarta. Vlak nadat wij na onze visarun weer in ons hostel gearriveerd waren kwamen Friso en Suzan ook aan. Dat was een gezellige boel, met veel biertjes, sigaretjes en vooral lekker bijgekletst.

De volgende dag was het tijd om Jakarta te gaan verkennen, want dat hadden we eigenlijk een beetje uitgesteld tot Friso en Suzan er waren. We hadden vantevoren nogal wat slechte verhalen over Jakarta gehoord, maar als je de drukte en het vele verkeer voor lief neemt (dat hoort nou eenmaal bij een grote Indonesische stad) dan is Jakarta echt een prima stad. Wel is het jammer om te zien dat de mooie plekjes rondom het oude gedeelte (voorheen Batavia) vreselijk aan het vervallen zijn. Ze willen blijkbaar maar wat graag af van alles wat nog aan de oude koloniale tijd herinnert. Zo was nog wel te zien hoe mooi de oude haven ooit moet zijn geweest maar het verval had inmiddels de nodige slachtoffers gemaakt en de hele boel stond er maar slecht onderhouden en vervallen bij. Friso en Ruben hadden bedacht dat het wel leuk zou zijn om door een stukje achterbeurt te lopen maar bij het zien van de modderige straat en de algehele smerige indruk bedankten de dames (met slippers aan) voor deze eer. Zo trokken de heren vol goede moed de vieze straat in, steeds meer gadegeslagen door de totaal verbaasde bewoners van het straatje die het nogal merkwaardig vonden wat twee westerse mensen bij hun in de achtertuin te zoeken hadden. Badend door de blubber en gevolgd door een steeds groter wordende groep volwassenen en kinderen trotseerden ze de straat. Het voelde wat ongemakkelijk maar het enthousiasme van de bewoners en de kinderen hield de moed erin. Eenmaal halverwege was er ineens wat te zien. Een grote groep mensen stond in een kring ergens naar te kijken en overal rende gillende kinderen de kring in en uit. Natuurlijk nieuwschierig naar alle bedrijvigheid sloten we aan bij de kring mensen. In de kring zat een aap met een (namaak) machinegeweer achter de kinderen aan, die bij het naderen van de aap gillende wegrenden. Ze hadden het arme dier om het nog wat enger te maken maar een masker opgezet om het geheel nog wat enger te laten lijken (zie foto). Dit was natuurlijk al een bizarre setting, maar toen de aap vervolgens ook nog op zijn motor sprong om de kring door te racen wisten we echt niet meer wat we zagen. De kinderen gilden, de aap baalde en wij waren vooral heel erg verbaasd. Na een donatie van het publiek kreeg de aap eindelijk zijn welverdiende rust en hadden wij wel weer genoeg van de achterbuurten gezien. Uiteindelijk was het een bijzondere ervaring en waren de mensen zoals altijd heel erg vriendelijk tegen ons. Eerder zijn we ook nog naar een hele leuke antiekmarkt geweest, waar we een enorm houtsnijwerk hebben gekocht van 1,80 bij 80 cm. Marije als je denkt wat staat er nu opeens voor enorm pakket voor mijn deur, dat is ons houtsnijwerk:). Ook hebben we het nachtleven van Jakarta even bekeken, want dat moest volgens de verhalen nogal heftig zijn. Nou en dat was het. We waren in een club die van donderdag tot maandag non-stop doorgaat, wijzelf hebben alleen even een donderdagavondje dansen meegepakt. En je zou denken dat wij als Nederlanders toch wel wat gewend zijn op drugsgebied, maar in deze club hebben wij toch echt onze ogen uitgekeken. We zijn er nog steeds niet achter wat ze gebruikt hadden, maar naarmate de avond vorderde leken er steeds meer zombies door de club te lopen, die al schuddend met hun hoofd een plekje zo dicht mogelijk bij de boxen probeerde te bemachtigen. Het was een heel bizar gebeuren, maar we hebben er een topavond gehad!

De volgende ochtend gingen Ruben en Friso (Anne en Suzan lagen nog hun kater te verwerken) treinkaartjes halen om de volgende dag naar Yogjakarta te gaan. Dit was zo gebeurd en zo hadden we nog wat tijd te spenderen in de stad. We gingen naar Monas, ook wel Soekarno´s final erection genoemd. Dit was één van zijn laatste geldverslindende projecten. Niet vies van wat cultuur hadden we besloten het gevaarte eens nader te bekijken om hierna de op één na grootste moskee ter wereld te bekijken die vlak in de buurt lag. Onderweg werden we vergezeld door een lief oud Indondesisch mannetje die werkte bij de moskee en die ons wel mee naar binnen wou nemen (je voelde de scam al in de lucht hangen) maar goed niet gelijk veroordelen en toch maar mee, soms heb je ongelijk.. Deze keer helaas niet. Na een aardige rondtocht door de moskee en een hoop lol om de verplichte jurk die Friso aan moest ivm zijn korte broek werden we slinks de moskee uit gewerkt om uiteindelijk ergens ver achter de moskee tot zaken te komen. Het mannetje verwachtte wel een bijdrage voor zijn aanwezigheid en daar waren wij het ook wel mee eens. Het was interessant en we hadden ons al voorgenomen de beste man wat te geven op het eind, maar toen hij ons vertelde dat 20 dollar pp toch wel redelijk zou zijn voor een wandeling van een half uurtje, waren we er snel klaar mee. Het mannetje werd snel vervelender en wij lieten duidelijk merken niet mee te gaan in zijn praktijken en dat als hij zo veel zou willen hebben hij dit in ieder geval wel even had kunnen aangeven. Duidelijk was wel dat hij iets deed wat niet mocht want toen we aangaven het dan wel binnen te willen regelen met iemand van de moskee die we hadden gesproken en die ook Nederlands sprak, bond het kereltje aardig in. Jammer dat het soms zo moet gaan, gelukkig was dit de enige keer. We zijn flink pissig geworden en hebben uiteindelijk helemaal niks betaald en zijn gewoon weggelopen.

Voor zover Jakarta, hierna was het tijd om naar Yogjakarta te gaan.

De treinreis naar Yogjakarta was top, echt een prima manier om je door Indonesie te verplaatsen. Vele malen beter dan de bus in ieder geval. Yogya was erg gezellig. We hebben mooie plekjes gezien, lekker in de riksja gezeten en als hoogtepunt een bezoekje aan de Borobudur en nog een enorme tempel waarvan de naam ons even ontschoten is (Prembanan, we weten het weer). We hebben nog gekeken of we naar de Bromovulkaan konden maar dit was door het slechte weer lastig en waarschijnlijk ook niet de moeite geweest (wolken wolken en nog eens wolken). We hebben nog wel naar mogelijkheden gezocht maar het zat er gewoon niet in. We komen gelukkig nogal wat vulkanen tegen op onze reis. Hopelijk kunnen we er op Flores eentje beklimmen. Onze laatste stop op Java was Surabaya, maar dat loont niet echt de moeite om iets over te schrijven. Het was vies, druk en er was niet veel te beleven op de sampoerna fabriek na.

Dus op naar Bali. We begonnen in Lovina, want we hadden wel zin in even wat rust en vooral ook in wat zon, zee en strand, want dat was alweer een tijdje geleden. Nou voor de zon, zee en het strand hadden we eigenlijk niet persé naar Lovina hoeven te gaan, want de zon zat voornamelijk achter de wolken, de zee was troebel en het strand was ook niet echt mooi. Desondanks hebben we toch een dagje getracht lekker te zonnen, en ondanks de bewolking was iedereen toch flink verbrand. De volgende dag besloten we een scooter te huren en via de rijstvelden van Bali naar Ubud te rijden. De omgeving was prachtig en we hebben de hele ochtend heerlijk rondgereden over de bergen en door de prachtige rijstvelden tot het rond een uurtje of twee keihard ging regenen. We zaten gelukkig net ergens te lunchen dus we zaten droog, maar de regen hield maar niet op en toen moesten we eigenlijk een beetje een keuze maken. Of we namen de gok en gingen over de bergen weer terug naar Lovina, maar de wegen waren nu natuurlijk glad door de regen en de lucht was nog steeds grijs dus voor hetzelfde geld zou het even later weer keihard gaan regenen. Of we zouden door naar Ubud rijden en daar dan maar even een nachtje blijven slapen, om de volgende dag weer fris, fruitig en hopelijk droog terug te kunnen rijden. We hebben uiteindelijk maar voor de tweede veiligere optie gekozen. Even het hotel en de scooterverhuurder gebeld dat we een dagje later terugkwamen en op naar Ubud! Ubud was fantastsich, leuke winkeltjes, een gezellige sfeer, lekker eten en we hadden een prachtig plekje om te slapen. Die avond dus lekker gewinkeld, heerlijke gegeten en als prinsjes en prinsesjes geslapen in ons mooie huisje, waar 's ochtends als we wakker werden de thee en koffie op onze veranda stond te wachten. Maar ja, de volgende dag moesten we weer terug naar Lovina om de scooters terug te brengen en al onze spullen lagen daar nog in het hotel. Dus rond een uurtje of 1 wij weer op onze scootertjes terug naar Lovina. De terugreis verliep prima, tot het natuurlijk aan het einde van de middag weer ging stortregenen. We hoopten op een kort buitje, en gingen weer even ergens schuilen. Maar na 3 potjes Stufe 10 was de regen nog niet opgehouden. En ondanks dat het heel gezellig was in het restaurantje waar we waren gestrand (die mensen vonden het fantastisch dat er wat toeristen in hun tentje zaten (allerlei mensen uit het plaatsje kwamen even een kijkje nemen) wilden we eigenlijk toch wel voor het donker weer terug in Lovina zijn. Maar helaas onze gebeden werden mooi niet verhoord, dit was één van de langste regenbuien die we tot nu toe in Indonesië hadden meegmaakt. Het hoosde maar door, totdat het restaurant ging sluiten en we wel weg moesten. Het was ondertussen donker en regende nog steeds keihard. We baalden als een stekker. Friso en Ruben zagen het wat rooskleuriger in dan Suzan en Anne. Denk aan: pikkedonker, slechte verlichting langs de weg, gaten in de weg die je dus niet ziet, glad wegdek, enorme vrachtwagens die je als gekken inhalen, de weg die je in grote lijnen wel weet maar niet exact. Kortom behoorlijk gevaarlijk. Maar we hadden geen keus, dus Ruben is nog snel even wat poncho's gaan kopen ergens op de hoek van de straat en daar gingen we! Nou het was geen feestje, maar Friso en Ruben hebben supergoed gereden en uiteindelijk kwamen we drijfnat maar helemaal heel weer in Lovina aan. Tijd om even te douchen en lekker te eten en vooral ook lekker biertjes te drinken om weer even een beetje van de schrik te bekomen. Na een paar biertjes, had iedereen wel zin om een dansje te maken, dus hebben we ons in het lokale uitgaansleven van Lovina gestort, wat echt hardstikke leuk was. Omdat het natuurlijk laagseizoen is, was er geen toerist te bekennen in de discotheek, maar dat maakte het eigenlijk alleen nog maar leuker.Friso en Ruben hebben op de laatste dag in Lovina ook nog een wrakduik gemaakt. Suzan en Anne zijn toen alvast met zijn tweetjes naar Ubud gegaan om lekker te shoppen. De jongens gingen duiken bij de USS Liberty in Tulamben. Dit is een oud Amerikaans oorlogsschip dat tijdens de tweede wereldoorlog geraakt is door een torpedo en vlak voor de kust van Tulamben gezonken is. De duik was geweldig, en Friso en Ruben hebben veel lol gehad onder water. (zie de foto's). Na de duik zijn de jongens ook naar Ubud getrokken. Hier hebben we lekker veel gerelaxed, gewinkeld, en vooral veel massages genomen. We zijn wel tot de conclusie gekomen dat het er vantevoren bij vermelden dat ze niet te hardhandig te werk moeten gaan van groot belang is. Zo kwam Ruben na een Balinese massage met een blauwe rug thuis en heeft Anne ook liggen kronkelen van de pijn op de massagetafel.

Na Ubud zijn Friso en Suzan naar Kuta gegaan en wij zijn naar Balina Bay gegaan. Wij wilden nog heel graag naar Balina Bay, omdat Ruub daar 4 jaar geleden een hele tijd bij een homestay van een familie heeft gezeten en hij daar graag naar terug wilde en Anne ook wel benieuwd was naar dat plekje na alle verhalen. We hebben daar een hele fijne tijd gehad. We hebben met z'n allen pizza gebakken in hun eigen steenoven en zijn met ze naar het strand geweest. Echt even gezellig om op zo'n plekje te zijn tussendoor.

En toen was het tijd voor de Gili-eilanden. We hadden er even op moeten wachten, want het heeft flink gestormd terwijl wij in Balina Bay waren, waardoor de ferry's van Bali naar de Gili's niet gingen omdat de zee te gevaarlijk was. Maar na twee dagen wachten (het wachten op het gezellige plekje waar we zaten was zeker geen straf) konden we eindelijk gaan. We gingen naar gili Trawangang (er zijn drie eilanden, Gili meno, Gili air en Trawangang). Trawangang staat bekend als het meest toeristische eiland, en het was ook wel toeristisch maar helemaal niet op een vervelende manier. Gewoon gezellig met overal restaurantjes en kroegjes. Gili is fantastisch, het water is zo blauw en het strand zo wit, echt het paradijs! Dus lekker veel gezond, gezwommen, gesnorkeld en Anne heeft hier voor het eerst gedoken. Ik vond het doodeng, maar het was echt superleuk, en gelukkig had Friso een hele goede duikschool uitgekozen. Wel grappig namelijk, toen ik mijn eerste duik maakte, maakte Friso zijn honderdste, dus die heeft wel verstand van of iets een goede duikschool is of niet (zo kon ik al met een veel geruster hart aan mijn duikavontuur beginnen). Ik had een Nederlandse duikinsturcteur Dray, een supertoffe vent van een jaar of vijftig, die de hele dag met mij op pad is geweest. Dus eerst 's ochtends geoefend in het zwembad wat heel goed ging en toen was het 's middags tijd om het geleerde in de zee in de praktijk te gaan brengen. Toen we voor het eerst onder water gingen kreeg ik een lichte paniekaanval, omdat ik mijn oren niet kon klaren, maar toen is Dray weer heel rustig met me naar boven gegaan en zijn we daarna langzaam hand in hand weer naar beneden gegaan, en hij heeft net zolang mijn hand vastgehouden tot ik alleen durfde. Echt een fantastische vent! Het duiken was fantastisch, zoveel moois gezien, maar het meest indrukwekkende was wel een zeeschildpad, die naar ons toegezwommen kwam. En de honderdste duik van Friso en de eerste duik van Anne, dat moest natuurlijk gevierd worden, dus 's avonds zijn we lekker cocktails gaan drinken en gaan dansen. En toen was het alweer tijd om afscheid te nemen van Friso en Suzan. Hun reis was alweer voorbij en we gingen weer met zijn tweetjes verder. Wij zijn nog eventjes op Gili gebleven en toen zijn ook wij van dit paradijs vertrokken richting Mataram in Lombok. Want het was tijd voor de beruchte tweede visaverlenging. En hoe rottig het in Jakarta ging, zo soepel ging het in Mataram. Een mannetje in ons hotel wilde ons wel helpen en met ons meegaan naar het immigratiekantoor. In eerste instantie waren we een beetje achterdochtig, want onze ervaring leert, niemand doet hier iets voor niets. Maar hij heeft ons fantastisch geholpen, kopietjes gemaakt, uitgelegd wat we in moesten vullen, alles ingeleverd en ja hoor, 4 uur later konden we onze paspoorten inclusief de benodigde stempels weer ophalen. En hij hoefde er alleen een pakje sigaretten voor te hebben. Dat vonden wij te weinig, want het had hem tenslotte ook zijn vrije ochtend gekost, dus hebben we hem een klein centje gegeven. Verder zat ons hotel, bij een grote shopping mall waar we weer het nodige geld hebben uitgegeven aan slippertjes en tassen:) Kortom Mataram was niet bijster boeiend maar leuk genoeg om je er een dagje te kunnen vermaken.

De dag erna zijn we naar Kuta Lombok gegaan. En wat is het daar prachtig zeg. Prachtige stranden, rotsen, enorme cliffen die in de zee uitmonden en geweldige surfomstandigheden en vooral fijn niet te druk. Het is nu nog een plekje waar nog niet zo ontzettend veel toeristen komen, maar geef het tien jaar dan zou dit plekje wel eens de nieuwste hotspot in Indonesië kunnen worden. Ruub heeft zich hier aan een surflesje gewaagd en kan inmiddels staan op zijn bord en een golfje pakken. Het lijkt veel makkelijker dan dat het is. We hebben ook nog een dag een scootertje gehuurd en kwamen toevallig op een supermooi verlaten strandje terecht waar we een enorme heuvel (berg is denken we weer net een te groot woord) hebben beklommen en waarvandaan je een prachtig uitzicht over de zee had (zie foto's). Ruub wilde ook nog graag naar een klein vissersdorpje genaamd Awang. We hadden eigenlijk moeten weten dat toen de lokale bevolking zei dat we wel uit moesten kijken met de weg (dat zeggen ze hier niet snel, want ze zijn wel wat gewend qua slechte wegen), we dit dorpje beter niet hadden kunnen bezoeken. Maar goed de Lonely Planet zei er niks over dus wij vol goede moed op pad. Man man man, gaten, blubber, auto's die vastzaten, losse steentjes, stukken wegdek die aan het afbrokkelen waren, hele steile afdalingen, het was weer een avontuurtje, maar we hebben doorgezet en wederom door Ruben's goede rijkwaliteiten hebben we het heelhuids tot Awang gebracht en ach we hebben weer wat om te vertellen. Awang zelf was eigenlijk minder interessant dan de weg ernaartoe dus daar laten we het dan ook maar bij.

Als laatste stop in Lombok zijn we naar Sengigi gegaan. Een klein badplaatsje, met veel gezellige winkeltjes en restaurantjes. Hier zijn we nu en morgen vertrekken we vanuit Mataram naar Labuhan Bajo in Flores. Dit wordt weer een flinke bustocht van 13 uur, maar er is ons weer verteld dat het een fijne bus is, dus dat geloven we dan maar en hopelijk is het dit keer wel waar (terugdenkend aan de helse Bukkitingibusrit in Sumatra). We zullen het zien, dat horen jullie de volgende keer dan weer......spannend:)

Nou lieve mensen, dat was het dan weer voor nu. Wij hebben het hier in ieder geval heerlijk en genieten echt met volle teugen! Indonesië is echt een fantastisch land. Het is één land, maar elk eiland is toch weer anders en daardoor blijft de reis boeiend en heb je telkens nieuwe ervaringen met de mensen op die plek. Na Flores gaan we waarschijnlijk de wat minder toerischtische kant op van Indonesië. We zitten er sterk over na te denken om naar Oost en West Timor te gaan voor we naar Sulawesi gaan, omdat daar toch ook wel erg veel moois te zien is en we dan ons visa weer in Oost Timor kunnen verlengen zodat we meer tijd over hebben voor Sulawesi. We hoorden dat het in Flores ook al een stuk minder toeristisch is dan op de eilanden waar we tot nu toe geweest zijn, dus we gaan even kijken hoe dat ons bevalt en dan bepalen we de verdere reisplannen. Misschien snakken we na Flores wel weer naar een hamburger met friet, je weet het niet...

We hoorden dat jullie ook alweer een beetje zon hebben daar. Wat heerlijk! We hopen dat alles goed gaat daar en dat jullie maar een heerlijke lente mogen krijgen!

Tot snel!

Liefs An en Ruub