Hallo allemaal,

Hier zijn we weer, nu al bijna een maand verder!

Er is alweer zo veel gebeurd dat het even goed nadenken was wat we allemaal hebben meegemaakt en wanneer. De tijd gaat zo snel, maar we zullen verder gaan waar we de vorige keer waren gestopt, namelijk Langkawi.

Na een week op Langkawi vol met zon, zee en strand was het tijd om afscheid te nemen van Justin en Simone. Na een gezellige tijd op Langkawi was het tijd om weer alleen verder te gaan want de rest van Sumatra wachtte. Vanaf Langkawi was het een nogal onprettige bootreis terug naar Penang,de airco stond op standje vrieskast (ze waren zeker bang dat de toeristen zouden bederven..)

De volgende dag was het op naar het vliegveld van Penang om vanaf daar te vertrekken naar Medan (Sumatra) waar we onze vrienden Dirk en Linda zouden treffen. Eenmaal geland zouden we eigenlijk alvast Medan ingaan om een hostel te zoeken, maar vanwege de beperkte communicatie mogelijkheden: geen telefoonnummer, internet of afgesproken adres leek het ons beter om maar gewoon op ze te wachten. 25 potjes pesten, 2 kaartenhuizen en 4 uur later was het dan zo ver en kwamen Dirk en Linda flink bijgekleurd de arrival terminal uit wandelen. Het was fijn om weer oude bekenden om ons heen te hebben na een maand van vooral nieuwe mensen en vrienden. Samen gelijk maar even een taxi geregeld en op naar het hostel. We waren benieuwd wat we zouden aantreffen in Medan want de meeste verhalen zijn simpelweg negatief en we waren dan ook benieuwd of het z´n reputatie eer aan zou doen. Nou dat deed het wel. Wat een verschrikkelijke stad. Alles wat je niet wilt in een stad heeft Medan. Vrijwel geen groen, lelijke gebouwen, te veel verkeer met nog meer onprettige mensen die je begrijpelijk vanwege het teruggelopen toerisme (visa van 3 naar 1 maanden) constant belagen en je behalve een poot ook nog best een vleugeltje willen uitdraaien. Nadat we hadden avondgegeten ergens in Medan, wandelden we weer terug naar ons hostel. Na een half uur wandelen en nog steeds geen hostel kwamen we zo langzamerhand tot de conclusie dat we ontzettend verdwaald waren. We hadden geen idee meer waar we vandaan kwamen of waar we heen moesten. Ook hadden we geen kaart bij ons (tenminste dat dachten we, eenmaal in het hostel bleek de Lonely planet gewoon in de rugzak te zittten) dus was het moeilijk om ons te oriënteren. Anne werd onderweg tot twee keer toe op haar kont getikt vanaf een voorbij rijdende scooter dus toen is Ruben maar langs de weg gaan lopen met Anne ernaast, maar helaas moesten ze Ruben niet, beetje jammer weer..Met alle aandacht voor de scooters was Ruben echter het overige straatbeeld uit het oog verloren en daarbij ook de erbarmelijke staat van het tegelwerk als je het zo mag noemen. Zo zag hij in het donker niet dat ze een stuk tegel hadden vervangen door een plaatje hout die misschien nog wel de gemiddelde indonesier kan ondersteunen met zijn 50 kilo, maar zijn westerse 93 kilo was helaas toch iets te veel. Zo stond hij voor hij het wist een verdieping lager in het riool. Gelukkig stond het droog, maar het ging er niet beter van ruiken helaas. De schade viel op wat schrammen na gelukkig mee, toen nog niet wetende dat de echte schade een paar weken later alsnog zou komen.. Iedereen aan wie we de weg vroegen zei dat we een andere kant op moesten, dus uiteindelijk besloten we maar met twee tuktuks terug te gaan naar ons hostel. Het was allemaal een beetje vaag en toen we door allerlei verlaten steegjes reden, kregen we het toch wel een beetje benauwd. Uiteindelijk werden we afgezet bij één of ander beveiligingsmannetje die trachtte ons nog wat meer geld af te troggelen. Uiteindelijk hebben we gewoon de afgesproken prijs betaald en zijn we er vandoor gegaan. Gelukkig was het nog maar een paar minuutjes lopen naar ons hostel, waar we een beetje kondje bekomen van de schrik en een lekker biertje hebben gedronken. Zo was ons eerste avontuur met Dirk en Linda een feit:)

De volgende dag was het snel wegwezen uit Medan. We hadden voor een mooie prijs een minivan geregeld die, na wat onduidelijkheid over geld vertrok richting Bukit Lawang. Dit is de plek in Sumatra waar je orang oetans in het wild kunt zien. Eenmaal aangekomen werden we getipt door een gids die we halverwege hadden opgepikt om naar Rainbow lodge te gaan (waar hij ook werkte natuurlijk), zo werkt dat in Indonesie. De kamers waren uitstekend en na een hapje en een drankje besloten we om de volgende dag een tweedaagse trekking te doen. Na de overnachting in de jungle zouden we dan met banden de rivier weer afzakken (tuben), om zo op tijd te zijn voor de bus naar onze volgende bestemming, het Toba meer. De volgende ochtend al het noodzakelijke gepakt en hup de jungle in. De tocht was zwaar, heel zwaar. Behalve de steile hellingen was het door de vele regenbuien die gevallen waren (regenseizoen:)) behoorlijk glad en onze gids was niet iemand van makkelijk doen en pakte een paar behoorlijk rottige paden met een hoog zweet in de naad gehalte! Na een paar uur lopen was het dan zo ver. Een andere gids informeerde ons over de aanwezigheid van een grote mannetjes orang oetang die niet ver bij ons vandaan zat. Vanwege het eventuele gevaar werden we behoedzaam dichterbij geloodst en na een half uurtje zagen we hem zitten. Niet veel hoger dan een meter of twee/drie op nog geen drie meter afstand. Heerlijk rustig op een tak zat hij heerlijk te relaxen terwijl hij af en toe een blaadje at. Er was een zekere interesse van de kant van de orang oetang en hij liet zich alle aandacht welgevallen. Wat een indrukwekkende dieren. Zijn arm moet zo dik zijn geweest als een bovenbeen en je voelde je toch wat ongemakkelijk in de aanwezigheid van zo´n groot en potentieel gevaarlijk dier. Na een paar geweldige poses te hebben gemaakt voor de camera, want fotogeniek was hij zeker, kwam het gevaarte in beweging waarop niet alleen de toeristen maar ook de guides een veilig heenkomen zochten. Vals alarm want het enige wat het beest ging doen was het zich nog gemakkelijker maken dan hij het al had door een nest te fabriceren van wat takken en bladeren, waarna hij alle aandacht wel mooi vond en iedereen zijn rug toekeerde.

Zo ging de tocht verder...

Niet veel later na nog veel meer zweten zagen we wederom vlakbij een moeder met jong heerlijk spelen in de bomen. Het jonge aapje had de grootste lol en zwaaide van tak tot tak en kwam zelfs af en toe naar beneden om met zijn arm uit te halen naar de toeristen onder hem. Als het te wild werd allemaal kwam moeders achter hem aan om hem tot de orde te roepen. Heel herkenbaar allemaal, misschien nog meer omdat mijn (Ruben's) moeder ongeveer dezelfde haarkleur heeft ;) Zo zagen we tot twee keer toe een moeder met jong waarna de tocht lange tijd verder ging zonder enig teken van orang oetangs en met nog meer zweet. Na enige tijd was het ineens foute boel. De groep voor ons was opgeschrikt door orang oetang Mina. Mina is DE agressiefste orang oetang van Bukit Lawang en is als jonge aap opgevoed door mensen die haar hebben mishandeld en waardoor ze een slechte nasmaak heeft aan haar contact met mensen. Mina was al twee maanden niet meer gespot en had besloten haar rentree met een klapper in te luiden door een tourist vanuit de bosje bij zijn schouder te grijpen om met enig geluk hem te ontdoen van zijn rugzak Het is eigenlijk heel simpel. Als je haar niets geeft om te eten gaat ze bijten. De teller staat inmiddels op 100 gebeten guides en meerdere guides vertelden dat ze gebeten waren door haar, sommige wel drie keer of meer. Gelukkig waren er bananen in overvloed en was het grappige dat de corruptie van Indonesie (meest corrupte land ter wereld volgens officiele cijfers) zelfs is doorgedrongen tot de apen die er wonen. Zo konden we vrijwel ongemerkt langs haar lopen, maar toen was het banaantje op... In principe willen de gidsen geen voer geven om voor de hand liggende redenen maar soms is het helaas noodzaak. Dit was zo'n noodzaak... Mina zette vol goede moed de achtervolging in en zo ging er een horde westerse toeristen gevolgd door een gids en mijzelf de berg op. Het ging allemaal niet vreselijk hard maar als je versneld een berg op moet lopen in die hitte is alles al vrij snel te hard en de angst zat er flink in. Hoe hard kunnen die dingen eigenlijk.. Ruben kon ondertussen nog wat foto's maken van een achtervolgende Mina met een hoog King Kong gehalte.Gelukkig nam de gids de achterste plek van Ruben over om haar met wat bananen op haar plek te houden zodat de meute toeristen zich een veilig heenkomen kon verschaffen. Terwijl Ruben en Dirk het maar al te interessant vonden, en redelijk achteraan de meute bleven lopen, deden Linda en Anne het tegenovergestelde. Die renden vooraan de groep voor hun leven de berg op, terwijl ze de uren daarvoor (vooral Anne) nogal veel liepen te klagen over hoe zwaar het was. Als je leven in 'gevaar' is ben je opeens tot meer in staat dan je denkt. We hebben later nog wel om moeten lachen hoe we als gekken superbang die berg op renden. Uiteindelijk toen haar maag weer goed gevuld was liet Mina ons gelukkig met rust en na een voor Anne helse (het huilen stond haar een aantal keer nader dan het lachen) doch voor Ruben avontuurlijke (hij had de tijd van zijn leven) tocht van 8 uur trekken door de jungle kwamen we na een hele stijle en gladde afdaling eindelijk bij het kamp aan, waar we konden zwemmen, eten en uitrusten. Het slapen in de jungle was niet echt comfortabel, maar wel erg gezellig en superleuk om een keer meegemaakt te hebben. Na allemaal enig sinds gaar wakker te zijn geworden, en een snel ontbijtje naar binnen gewerkt te hebben, vertrokken we om 7 uur 's ochtends met de tubes langs de rivier naar beneden terug naar ons hostel.

Op naar het Toba meer. Na 7 uur rijden en een tochtje met de ferry kwamen we aan bij ons hotel. En dat hotel was fantastisch! We sliepen in Samosir Cottages. Een prachtig resort aan het meer gelegen waar we voor 120.000 IR (10 euro per nacht) een geweldige kamer hadden met een enorm balkon dat uitkeek op het prachtige Tobameer. Hier hebben we 5 dagen heerlijk vertroefd; lekker gezwommen, gegeten, genoten en uitgerust, want daar waren we wel aan toe na ons Medanavontuur en de trekking door de jungle. We hebben nog een dag een scootertje gehuurd en een beetje door de omgeving getoerd en gezwommen in de hotsprings, maar verder hebben we eigenlijk niet zo bijster veel uitgespookt, behalve gezellig met Dirk en Linda samen spelletjes gedaan en gekletst en genoten!

Toen was helaas onze tijd met Dirk en Linda alweer voorbij. Zij vetrokken naar Nederland terug en wij gingen door naar Bukitingi. Om in Bukitingi te komen moesten we eerst 18 uur met de bus en dat was 'fees't. Ze hadden ons verteld dat we met een executive/air-con bus zouden reizen en dat dat heel goed te doen was. Nou beiden waren afwezig en de bus was een hel! Geen airco, geen vering, huilende baby's, een chauffeur die 3 boxen in de bus had ingebouwd en hield van Indonesische stamphouse. We zaten achterin de bus, bij de wc, zodat we de hele reis konden genieten van een pislucht. Schroef een paar houten wielen onder een dixietoilet, gooi er een paar huilende baby's en een ghettoblaster in en je komt aardig in de buurt. Wonder boven wonder hebben we allebei nog 6 uur kunnen slapen in de bus en kwamen we nog enigzins uitgerust aan in Bukitingi. En dat was maar goed ook.....

Vooral voor Ruben, want die had een celebrity-status verworven in Bukitingi. Je kan denken dat meisjes met hoofddoekjes heel braaf, kuis en verlegen zijn, maar het tegendeel is waar! Je zou verwachten dat ze inmiddels wel toeristen gewend zijn, maar dat valt tegen. Behalve dat Ruben met iedereen op de foto mocht is het mooiste voorbeeld toen hij een adapter ging kopen zonder Anne. Het is levensgevaarlijk voor westerse jongens zo alleen op straat:) De adapter van de laptop had het begeven, en we moesten dus een nieuwe hebben. Eenmaal in de winkel aangekomen stonden er vijf giechelende meisjes Ruben aan te staren. Na drie woorden engels waren er al drie weggerend, die snel het enige meisje in de winkel gingen halen die wel engels sprak. Na zijn verhaal te hebben gedaan, werd de hele winkel gemobiliseerd om de adapter te regelen. Toen begon het; waar zijn vriendin wel niet was (eerder waren we al samen in de winkel geweest namelijk), waar hij vandaan kwam, wat hij daar deed en of hij facebook, twitter, email, telefoonnummers, een adres etcetera had. Het engelse meisje sprak in haar beste engels; 'My collegues really really like you, do you want to be our friend'. Ruben vluchtte snel naar buiten om een sigaretje te roken in afwachting van de adapter. Toen hij terugkwam, was zijn laptop totaal afgestofd, gereinigd en schoongeboend, want een vieze laptop was volgens de meisjes onacceptabel. Dit gebeurde natuurlijk in ruil voor Ruben's facebooknaam. Op de terugweg kreeg hij nog twee keer de opmerking van ; random meisjes; 'My girlfriend wants to tell you her name is....'. En na nog wat gejoel van een homo arriveerde hij gelukkig weer veilig bij het hotel. Kortom westerse jongens wees op uw hoede in Bukitingi. Verder zijn we daar ook nog naar de grootste bloem van de wereld geweest, namelijk de Raflessia Arnoldi. Een enorme bloem, die we na een korte trek door de jungle mochten bewonderen. De bloem stonk een klein beetje naar rottend vlees, zoals vaak verteld wordt, maar het viel erg mee. De verhalen zijn sterk overdreven. Nadat we terugkwamen van de bloem, wilden we wat gaan eten in de stad. Op de weg naar het restaurant werden we aangesproken door een jongen, of hij even zijn engels met ons mocht oefenen. Hij studeerde in een nabijgelegen dorpje, maar omdat daar maar zo weinig mensen waren om zijn engels mee te oefenen, vroeg hij het aan toeristen. Na een kort engels gesprekje vroeg hij of we misschien mee wilden naar zijn dorp om daar zijn engelse leraar te helpen met les geven. Dit leek ons eigenlijk wel een interessant idee en na ook de engelse leraar gesproken te hebben, spraken we af dat de leraar ons de volgende dag om twee uur bij ons hotel zou oppikken om ons mee naar het dorpje (Bayakumbuh) te nemen. De volgende dag zaten wij bepakt en bezakt klaar om te gaan, maar helaas geen leraar om ons op te pikken. Misschien dat hij vertraagd was of dat het verkeer vast stond, maar na een half uur gewacht te hebben zijn we toch maar richting de busterminal gegaan om onze reis voort te zetten naar Padang.

Padang, ook weer een verhaal apart. De minivan die we vanaf Bukitingi hadden genomen zetten ons af in de wijk waar we moesten zijn, maar daar was dan ook alles mee gezegd. Het hostel wat we zochten was onvindbaar en naarmate het donkerder werd, werd het alleen maar moeilijker om het te vinden. Iedereen wees weer andere kanten op en na een half uur lopen met een zware backpack op je rug heb je het ook wel weer gehad. Het toppunt was dat er een oude man langs de kant van de weg stond die zei dat hij wel een kamer voor ons had zonder airco voor 15 euro p.p. (dat is veel voor Indonesische begrippen) Toen besloten we dat we maar even wat moesten gaan drinken en even goed nadenken of dit wel de plek was waar we wilden blijven. Anne had het al helemaal gehad, en wist niet meer zo goed wat nu, maar Ruben had de hoop nog niet opgegeven, en begon wat nummers uit de lonely planet te bellen. Er bleek een stukje buiten de stad een leuk hostel direct aan de zee te zitten. Nadat een andere gast van het restaurant een taxi voor ons had gebeld, konden we daar naartoe vertrekken.

Daar hebben we twee nachten geslapen en een ontzettend leuk Duits ouder stel ontmoet. Zij hadden een tour naar een nabijgelegen eiland Pagang geboekt. Wij hadden ook al gekeken of we die tour wilden doen, maar vonden het te duur. Ze boden aan dat omdat de boot voor hun toch al moest varen, we konden vragen of we dan gratis mee mochten en alleen het verblijf op het eiland mochten betalen. Na wat onderhandeld te hebben kregen we omdat we nu met z'n vieren de tour naar het eiland gingen doen allemaal korting. Op Pagang hebben we een heerlijke tijd gehad met Doris en Ullie (zo heetten ze). Lekker gesnorkeld, gekletst, en heel veel potjes Stufe 10 gespeeld. Dit is een duits fantatstisch spel! Wel was het jammer om te zien hoe erg het koraal inmiddels was beschadigd op sommige plekken. Vooral doordat veel onwetende toeristen er gewoon vrolijk overheen lopen en de lokale vissers er hun ankers op loslaten. Gelukkig was er nog genoeg over en was er vanalles te zien waaronder grote zeeschildpadden die op een gegeven moment zelfs naar je toe kwamen om even te checken of je niet ook een schildpad was of wat lekkers om te eten. Eenmaal doordrongen van het feit dat dit niet het geval was zwommen ze weer weg. Hopelijk zal in de toekomst de boel beter geregeld worden maar dit gebeurt meestal helaas te laat. We hebben hier nog een goed gesprek over gehad met een lokale operator. Misschien dat we een lampje hebben doen branden, want ze zien zelf het probleem wel maar weten niet zo goed wat ze er mee moeten.

We gingen met de boot weer terug van Pagang naar Padang waar we nog 1 nachtje zouden blijven. Eenmaal bij het strand aangekomen bleek onze kapitein toch wat onervaren. Nadat hij in het water was gesprongen om de boot de kant op te trekken bleek de branding te heftig en de boot begon weer terug de zee op te gaan terwijl de golven er tegenaan beukten. Niet te beroerd om te helpen en ook wat bezorgd dat de boot zou omslaan dook Ruben ook maar het water in om de jongen te helpen. Dit bleek een goed plan want de boot werd gestabiliseerd door het extra gewicht en samen kregen ze hem richting de kant, ze konden inmiddels al niet meer staan zo diep was het. Helaas zat er waarschijnlijk een spijker of iets anders scherps aan de onderkant van de boot want tijdens het zwemmen haalde ruben zijn voet er langs en liep hij een diepe snee in zijn grote teen op waar het bloed flink uitstroomde. Bij het hostel zelf hadden ze geen verband, dus onze lieve Ullie sprong op een scooter van iemand en vertrok op pad om verband en ontsmettingsmiddel voor Ruben te halen. Het halve dorp bemoeide zich er inmiddels mee en gelukkig was er een toerist die nog drukverband ergens onder uit een backpack kon toveren. Na de voet verbonden te hebben, en de spullen in het hostel gedropt te hebben, wilden we Ullie en Doris trakteren op een etentje voor al hun lieve hulp. Uiteindelijk hebben zij betaald, want er was geen speld tussen te krijgen en ze moesten en zouden betalen. Als klap op de vuurpijl kregen we ook nog Stufe 10 mee om te spelen, dus nu kunnen jullie ook bij ons genieten van dit toffe spel als we terug zijn:) Ullie en Doris zouden de volgende dag richting Duistland vertrekken en we konden ook nog met ze meerijden naar het vliegveld op hun kosten, wat een geweldige mensen!

Gisteren zijn we in Jakarta aangekomen, en na vijf dagen geen normale douche gehad te hebben, hebben we onszelf getrakteerd op een nachtje in luxe, wat heerlijk was! Vandaag vertrekken we weer naar een wat goedkoper plekje en woensdagavond komen Friso en Suzan in Jakarta aan om een maand met ons mee te reizen. Daar hebben we super veel zin in!

Dat waren weer onze avonturen van de afgelopen tijd. We hopen dat het met jullie allemaal ook goed gaat!

Heel veel liefs van ons!